این مطلب رمزدار است، جهت مشاهده باید کلمه رمز این مطلب را وارد کنید.

باور نکن تنهایی ات را

من در تو پنهانم،تو در من

از من به من نزدیكتر تو

از تو به تو نزدیكتر من

 

باور نکن تنهایی ات را

تا یک دل و یک درد داریم

تا در عبور از کوچة عشق

بر دوش هم سر می گذاریم

 

دل تاب تنهایی ندارد

باور نکن تنهایی ات را

هر جای این دنیا که باشی

من با توام تنهای تنها

 

من با توام هر جا که هستی

حتی اگر با هم نباشیم

حتی اگر یک لحظه،یک روز

با هم در این عالم نباشیم

 

این خانه را بگذار و بگذر

با من بیا تا کعبة دل

با ور نکن تنهایی ات را

من با توام منزل به منزل

هیـچ جـز یـاد تـو ، رویای دلاویـزم نـیست

هیـچ جـز نـام تـو ، حـرف طـرب انگـیزم نـیست

عـشق می ورزم و می سـوزم و فـریـادم نـه

دوست می دارم و می خـواهـم و پـرهـیزم نـیست

نـور می بـیـنم و می رویـم و می بـالم شـاد

شاخه می گـستـرم و بـیـم ز پـائـیـزم نـیست

تـا به گـیتی دل از مهـر تـو لبـریـزم هـست

کـار با هـستی  از دغـدغـه لـبریـزم نـیست

بخـت آن را کـه شـبی پـاک تـر از بـادِ سـحر

بـا تـو ، ای غـنچه نشکـفـته بـیامیـزم نـیست

تـو بـه دادم بـرس ای عـشق ، که با ایـن هـمه شـوق

چـاره جـز آنکـه به آغـوش تـو بگـریـزم نـیست

ای عشق توام پرتویی از مهر خدایی

دنیای من از پرتو عشق تو طلایی

من از همه سو بهر تو بازو بگشایم

باشد که تو بازآیی و بازو بگشایی

با یاد درخت،حال و هوای دگرم هست

تا مرغ دلم شد به هوای تو هوایی

هر گوشه ای از دل،زنگاه تو ،نگارین

هر پرده ای از جان،زنوای تو نوایی

ای خنده ی شیرین تو جان مایه ی هستی

با گریه ی تلخم چه کنم وقت جدایی؟

دریاب گرفتار قفس را نفسی چند

ای نغمه ی چشمان تو،گلبانگ رهایی

دو جام یک صدف بودند

«دریا» و «سپهر»

آن روز

در آن خورشید

-این دردانه مروارید-

می تابید!

من و تو، هر دو، در آن جام های لعل

شراب نور نوشیدیم

مرا بخت تماشای تو بخشیدند و

بر جان و جهانم نور پاشیدند

تو را هم، ارمغانی خوشتر از جان و جهان دادند:

دلت شد چون صدف روشن

به مروارید مهر

آن روز!

ای عشق به جز تو همدمی دارم؟نه

یا جز غم تو ،دگر غمی دارم؟ نه

با این همه زخمهای کاری که زدی

غیر از مهر تو مرهمی دارم؟نه

این دل افروزترین روز جهان را بنگر

تو دلاویزترین شعر جهان را بسرای

آسمان ، یاس ، سحر ، ماه ، نسیم

"دوستت دارم" را من دلاویزترین شعر جهان یافته ام

این گل سرخ من است

دامنی پر کن ازین گل که دهی هدیه به خلق

که بری خانه دشمن

که فشانی بر دوست

راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست

تو هم ای خوب من!این نکته به تکرار بگو

این دلاویزترین شعر جهان را، همه وقت

نه به یک بار و نه ده بار ، که صد بار بگو

"دوستم داری" را از من بسیار بپرس

"دوستت دارم" را با من بسیار بگو

از دل افروز ترین روز جهان

خاطره ای با من هست

به شما ارزانی :

سحری بود و هنوز

گوهر ماه به گیسوی شب آویخته بود

گل یاس،عشق در جان هوا ریخته بود

من به دیدار سحر می رفتم

نفسم با نفس یاس درآمیخته بود

می گشودم پر و می رفتم و می گفتم : های

بسرای ای دل شیدا، بسرای

این دل افروزترین روز جهان را بنگر

تو دلاویز ترین شعر جهان را بسرای

آسمان، یاس، سحر، ماه، نسیم

روح درجسم جهان ریخته اند

شور و شوق تو برانگیخته اند

تو هم ای مرغک تنها، بسرای

همه درهای رهائی بسته ست

تا گشائی به نسیم سخنی، پنجره ای را، بسرای

بسرای

من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می رفتم

در افق، پشت سرا پرده نور

باغ های گل سرخ

شاخه گسترده به مهر

غنچه آورده به ناز

دم به دم از نفس باد سحر

غنچه ها می شد باز

غنچه ها می رسد باز

باغ های گل سرخ

باغ های گل سرخ

یک گل سرخ درشت از دل دریا برخاست

چون گل افشانی لبخند تو

در لحظه شیرین شکفتن

خورشید

چه فروغی به جهان می بخشید

چه شکوهی

همه عالم به تماشا برخاست

من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می گشتم

دو کبوتر در اوج

بال در بال گذر می کردند

دو صنوبر در باغ

سر فرا گوش هم آورده به نجوا غزلی می خواندند

مرغ دریائی، با جفت خود، از ساحل دور

رو نهادند به دروازه نور

چمن خاطر من نیز ز جان مایه عشق

در سرا پرده دل

غنچه ای می پرورد

هدیه ای می آورد

برگ هایش کم کم باز شدند

برگ ها باز شدند :

یافتم، یافتم آن نکته که می خواستمش

با شکوفائی خورشید وگل افشانی لبخند توآراستمش

تار و پودش را از خوبی و مهر

خوشتر از تافته یاس و سحربافته ام

دوستت دارم را

من دلاویز ترین شعر جهان یافته ام

این گل سرخ من است

دامنی پر کن ازین گل که دهی هدیه به خلق

که بری خانه دشمن

که فشانی بر دوست

راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست

در دل مردم عالم، به خدا

نور خواهد پاشید

روح خواهد بخشید

تو هم، ای خوب من ! این نکته به تکرار بگو

این دلاویزترین حرف جهان را، همه وقت

نه به یک بار و به ده بار، که صد بار بگو

"دوستم داری" را از من بسیار بپرس

" دوستت دارم " را با من بسیار بگو

 

تنها  توئی  تنها  توئی در خلوت  تنهاییم

 

تنها تو میخواهی مرا با اینهمه  رسوائیم

 

ای یار بی همتای من سرمایه ی سودای من

 

گر بی تو مانم وای من وای از دل سودائیم

 

جان گشته سرتا پا تنم از ظلمت تن ایمنم

 

شد آفتاب   روشنم  پیدا  به  نا پیدائیم

 

من از هوسها رسته ام از آرزوها جسته ام

 

مرغ قفس بشکسته ام شادم ز بی پروائیم

 

دانی که دلدارم توئی دانم خریدارم توئی

 

یارم توئی یارم توئی شادی از این شیدائیم

 

آن رشک ماه ومشتری آمد به صد افسونگری

 

گفتم به زهره ننگری ای دولت بینائیم

غم از قلبم هزارون ساله دوره

الهی نشکنه قلب من و تو

که هر کی عاشقه قلبش بلوره

نگاهم کن ، نگاهم با نگاهت قصه ها داره

نگاهم کن که چشمت قصه های آشنا داره

برای من تو خورشیدی تو نوری

تو دریایی که سر تا پا غروری

بمون با من که قلب من نمیره

کنار تو دلم آروم بگیره

دلم افسانه ای جز عشق پاک ما نمیدونه

که تنها عشقه اون افسانۀ خوبی که میمونه

نشود فاش کسی آنچه میان من و توست

تا اشارات نظر نامه رسان من و توست

گوش کن با لب خاموش سخن میگویم

پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید

حالیا چشم جهانی نگران من و توست

گرچه در خلوت راز دل ما کس نرسید

همه جا زمزمه ی عشق نهان من و توست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش ،ار نه

ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست

این همه قصه ی فردوس و تمنای بهشت

گفتگویی و خیالی ز جهان من و توست

نقش ما گو ننگارند به دیباچه ی عقل

هرکجا نامه ی عشق است نشان من و توست

سایه زاتشکده ی ماست فروغ مه و مهر

وه از این آتش روشن که به جان من و توست

بی اجازت شدم عاشقت یه روزی

همه ی وجودمو دادم به دستات

بی اجازت عشقو تو نگات می دیدم

بی اجازت شدم عاشق نفس هات

 

توی هر آینه تصویر تو بود و

توی هر نگاه من از تو نشونی

بی اجازت شدم عاشق حضورت

دوست دارم که تا ابد با من بمونی

 

بی اجازت تو شدی دلیل اشکهام

تو شدی دلیل بغض و انتظارم

تو شدی تنها امید من تو دنیا

بی اجازت تو شدی دار و ندارم

 

تو شدی لالایی تنهایی هامو

بی اجازت خوابتو هر شب می بینم

بی اجازت از تو آسمون ، ستاره

واسه تو که ماهمی هر شب می چینم

 

توی خواب محو تماشای تو میشم

یه نگاه مهربون تو شهری خاموش

بی اجازت دستتو آروم می گیرم

که میشم دوباره من گرم یه آغوش

 

بی اجازت دل من تنگ شده واست

شب و روز دارم بهونتو می گیرم

سهم من شدی تو از تموم دنیا

تو نباشی بی اجازت من می میرم

ماه من غصه چرا

تو مرا داری و من

هر شب و روز

آرزویم همه خوشبختی توست

ماه من دل به غم دادن و از یاس سخن ها گفتن

كار آن هایی نیست كه خدا را دارند

ماه من غم و اندوه اگر هم روزی مثل باران بارید

یا دل شیشه ای ات از لب پنجره ی عشق، زمین خورد و شكست

با نگاهت به خدا چتر شادی وا كن

و بگو با دل خود كه خدا هست خدا هست

او همانی است كه در تارترین لحظه ی شب

راه نورانی امید نشانم می داد

او همانی است كه دلش می خواهد

همه زندگی ام غرق شادی باشد

ماه من غصه اگر هست بگو تا باشد

معنی خوشبختی، بودن اندوه هست

این همه غصه و غم این همه شادی و شور

چه بخواهی و چه نه، میوه ی یك باغ اند

همه را با هم و با عشق بچین

ولی از یاد مبر پشت هر كوه بلند

سبزه زاری است پر از یاد خدا

و در آن باز كسی می خواند

كه خدا هست خدا هست و چرا غصه؟

پشت هر کوه بلند ، سبزه زاری است پر از یاد خدا !

و در آن باز کسی می خواند ، که خدا هست ، خدا هست

چرا غصه ؟! چرا؟

خدا هست

این مطلب رمزدار است، جهت مشاهده باید کلمه رمز این مطلب را وارد کنید.

این مطلب رمزدار است، جهت مشاهده باید کلمه رمز این مطلب را وارد کنید.

این مطلب رمزدار است، جهت مشاهده باید کلمه رمز این مطلب را وارد کنید.

                                                 لبخند زدی و آسمان آبی شد

به تو شک ندارم، تو خوبی، تو ماهی

واسه خستگی هام تو یه جون پناهی

تویی که ستاره تو چشمات قشنگه

تویی که نگاهت هنوزم یه رنگه

به تو شک ندارم، تو خوبی، تو ماهی

واسه خستگی هام تو یه جون پناهی

واسم بهترینی، سراپا غروری

همیشه تو خوبی، تو چه باشکوهی

ببین آسمونو ستاره میباره

حالا که همه روزگار با ما یاره

بزار دستاتو توی دستام بگیرم

چشامو ببندم بگم بهترینم

هوای دله من بهاریه با تو

ازم برنداری یه لحظه نگاتو

عزیزم یه لبخنده نازت میارزه

به هرچی که دارم به هرچی که دیدم

چی میشد؟، که هرگز ، دیگه نازنینم

به جز تو تو دنیا، کسیو نبینم

باران باشد ، تو باشی


                             یک خیابان بی انتها باشد


                                                               به دنیا میگوییم خداحافظ

در كنــار خطــوط ســــیم پیام              خارج از ده دو كــــــــــاج روئـیـدنـد
سالیــــــــان دراز رهگـــــذران              آن دو را چون دو دوست می‌دیدند
روزی از روزهای پـــائیــــــــزی             زیر رگبـــــار و تـــــازیانه بـــــــــــاد
یكی از كـــاج ها به خود لـرزید             خـــــم شد و روی دیـــــگری افتاد
گــــفت ای آشنـــا ببخش مرا              خـــــــوب در حال من تأمـــــل كن
ریشه‌هایم ز خاك بیرون است              چـــــند روزی مـــــرا تحمــــل كن
كــــاج همسایه گفت با نرمی              دوستــــــی را نمی برم از یـــــاد
شــــــاید این اتفاق هم روزی              نـــاگـهـان از بــــرای مــن افــتــاد
مــــهربانی به گوش باد رسید              بـــــــاد آرام شد، مــــــــلایم شد
کــــــاج آسیب دیده ی ما هم              کم کمک پا گرفت و ســــالم شد
میوه ی کاج ها فرو می ریخت              دانه ها ریـــــشه می زدند آسان
ابر بــــاران رساند و چندی بعد              ده مـــــا نام یافت کـــــــاجستان

من این شهر را دوست دارم

شهری که کوچه هاش

به نام بوسه اند و خانه هاش

به حجم یک آغوش

من این شهر بدون طول و عرض جغرافیایی را دوست دارم

تا به عرض شانه های تو

به طول دستهای تو

در آن خانه کنم

من این شهر بی دغدغه را دوست دارم

که کلاغهاش

به جای قار قار

شعر می خوانند و جمعه هاش

سکوت همرنگ عشق را مژده می دهند

من این شهر خالی از چراغ را دوست دارم

تا آنقدر بگویم از دل تنگی

تا راه بندان شود و سبزی نگاه تو

راه گرفته ی دل را باز کند 

من این شهر را دوست دارم

شهر دوستت دارم ها را